السلام علیک یا ابا عبدالله
السلام علیک یا ابا عبدالله
السلام علیک یا ابا عبدالله
داستانی از کرامات زیارت عاشورا
شیخ مشکور و میرزا ابراهیم محلاتی
فقیه اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام مرحوم حاج شیخ محمد جواد، فرزند شیخ مشکور عرب، از علما و مراجع تقلید نجف اشرف و یکی از ائمه جماعت صحن مطهر حضرت امیر علیه السلام بودند. ایشان در سال ۱۳۳۷ در حدود سن نود سالگی وفات کرده و پیکر ایشان را در یکی از حجرههای صحن مطهر، در جوار قبر پدرشان دفن نمودند. [۱]
آن مرحوم در شب ۲۶ ماه صفر ۱۳۳۶ در نجف اشرف خواب حضرت عزرائیل را میبینند و از او میپرسند که از کجا میآیی؟ ملک الموت جواب میدهد: از شیراز میآیم و در آن جا میرزا ابراهیم محلاتی [۲] را قبض روح کردم. حاج شیخ محمد جواد میپرسد: روح آن مرحوم در
برزخ در چه حالی است؟ عزرائیل جواب میدهد: او در بهترین حالات و در بهترین باغهای برزخ قرار دارد و خداوند متعال هزار ملک را موکل او کرده است که فرامین او را اجابت کنند. شیخ از او میپرسد: برای انجام کدامین عمل، وی به چنین مقامی رسیده است؟ برای مقام علمی و تدریس و تربیت شاگردان؟ یا به خاطر نماز جماعت و تبلیغ احکام اسلام؟ عزرائیل جواب میدهد: خیر. تمام این پاداشها به خاطر خواندن زیارت عاشورا میباشد. مرحوم میرزای محلاتی در سی سال آخر عمر به هیچ نحو خواندن زیارت عاشورا را ترک نکرده بودند و حتی روزهایی که به سبب بیماری یا امر دیگری موفق به خواندن زیارت عاشورا نمی شدند، حاج شیخ ابوالحسن حدایق را که از علمای شیراز بودند، برای خواندن زیارت نایب میگرفتند. شیخ مشکور پس از برخواستن از خواب به منزل آیت الله میرزا محمد تقی شیرازی میرود و خواب خود را برای ایشان نقل میکند. مرحوم میرزا محمد تقی شیرازی پس از شنیدن این خواب به گریه میافتند. وقتی سبب گریه را از ایشان میپرسند، پاسخ میدهند که میرزای محلاتی، آن استوانه فقه و تقوا، از دنیا رفت. اصحاب و ملازمان آیت الله شیرازی به ایشان میگویند: شیخ مشکور خوابی دیده است و معلوم نیست که این خواب از رؤیاهای صادقه باشد. میرزای شیرزای
می فرمایند: بلی. این تنها یک خواب است، اما خواب شیخ مشکور است نه خواب یک فرد عادی. فردای آن روز، تلگراف فوت میرزای محلاتی از شیراز به نجف اشرف میرسد و صدق رؤیای شیخ مشکور آشکار میگردد. این داستان را جمعی از فضلاء نجف اشرف از مرحوم آیت الله العظمی سید عبدالهادی شیرازی شنیده اند. ایشان هنگام ورود شیخ مشکور و نقل رؤیا در منزل مرحوم میرزا محمد تقی شیرازی حاضر بوده اند. دانشمند گرامی جناب حاج صدرالدین محلاتی، فرزند مرحوم محلاتی هم این داستان را از شیخ مشکور شنیده اند. ای حسین جان! ما به درگاهت پناه آورده ایم [۱]
———-
[۱]: در گنجینه دانشمندان ج ۵ ص ۵۶، تاریخ وفات ایشان را ۲۶ صفر ۱۳۳۹ هق ذکر کرده است. اعلام الشیعة و نیز کتاب دانشمندان و سخن سرایان فارس ص ۴۹ ماده تاریخ وفات ایشان را چنین آورده است: درباره وفاتش به فارسی گفتا ***بهشت آمد الحق مقام ابراهیم
[۲]: میرزا ابراهیم فرزند مولی محمد علی محلاتی شیرازی از شاگردان ممتاز میرزای شیرازی بوده اند. برای آشنایی بیشتر با حالات ایشان به کتب «اعیان الشیعة ج ۵ ص ۴۳۴، «نقباء البشر» ص ۲۲، «معجم المؤلفین» ج ۲ ص ۱۰۳، «الذریعة، ج ۶ ص ۱۵۲، «گنجینه دانشمندان ج ۵ ص ۴۵۶، مجله نور علم شماره ۲۸ ص ۱۴۵، هدیة الرازی» ص ۵۷ مراجعه شود.
[۱]: داستانهای شگفت اثر شهید دستغیب، ص ۲۷۳، سیمای فرزانگان ج ۳ ص ۱۸۷. نویسنده نیز این حکایت را از آیت الله شیخ مجد الدین محلاتی فرزند آیة الله العظمی شیخ بهاء الدین محلاتی شنیده است.
گريه حضرت آدم
وقتى كه حضرت آدم (ع) از بهشت بيرون شد از كارى كه كرده بود و از فراق حوا و بهشت، آنقدر گريه كرد، كه روى صورتش دو شيار مثل جوى درست شد و اشك چشمش از آن جارى مى شد كه پرندهها از آن ميآشاميدند.
و تا چهل سال اين گريه ادامه داشت، و از كرده خود پشيمان و تائب بود. و توبه كرد. خداوند متعال توبه او را پذيرفت و حضرت جبرئيل (ع) را فرستاد كه كلماتى به حضرت آدم (ع) بياموزد و آن كلمات همان بود كه قبلا در عرش ديده بود.
حضرت جبرئيل (ع) به او فرمود: بگو: يا حميد بحق محمد، يا عالى بحق على، يافاطر بحق فاطمه، يامحسن بحق الحسن و (ياذ الاحسان بحق) الحسين منك الاحسان.
وقتى حضرت آدم (ع) به اسم امام حسين (ع) رسيد، اشكش جارى شد و قلبش به درد آمد. فرمود:
اى برادر جبرئيل چرا در ذكر پنجمين اسم كه حسين است قلبم شكست و اشكم جارى شد؟
حضرت جبرئيل فرمود: اى آدم به اين فرزندت مصبتى وارد مى شود كه تمام دردها و غمها و مصيبتها پيش اين ناچيز است؟ حضرت آدم (ع) فرمود: اى برادر آن مصيبت چيست؟ حضرت جبرئيل (ع) واقعه كربلا را براى او مى گويد، و ميفرمايد: او را تشنه و غريب و بيكس و تنها و بى يار و ياور شهيد مى كنند، اى آدم ؛ اگر او را در حالى كه مى فرمود: واعطشاه، واقلة ناصراه مى ديدى… بطورى كه تشنگى ميان او و آسمان مثل دود حايل شده بود…. هيچكس جواب او را نمى دهد.
مگر با شمشير و… او را مانند گوسفند از پشت سر ذبح مى كنند و مال و كاروانش را بتاراج و غارت مى برند… سر او و يارانش را شهر به شهر
مى گردانند…
حضرت آدم (ع) تا اين واقعه را شيند مثل مادرى كه جوانش را از دست داده بلند بلند گريه كرد. (۳)
نفرين آدم به يزيد
وقتى كه حضرت آدم (ع) به زمين آمد، حضرت حوا (عليهاالسلام) را نديد، ناراحت شد و به دنبال او رفت و اطراف زمين را گشت كه مرورش بكربلا افتاد، وقتى كه به زمين كربلا رسيد، مريض احوال شد و عقب افتاد و سينه اش تنگ و بى جهت به زمين افتاد، اتفاقا آنجايى كه زمين خورد قتگاه حضرت سيدالشهدا (ع) بود و از پاى حضرت آدم خون آمد. حضرت ناراحت سرش را بآسمان بلند كرد و عرضكرد: اى خداى من مگر چه گناهى از من سرزده كه اينجور ببلاء گرفتار شدم، در حالى كه تمام زمين را گشتم اينطور بلايى به من نرسيد ولى تا پايم را به اين سرزمين گذاشتم، به اين بلاها گرفتار شدم مگر اين زمين چه زمينى است؟!
خطاب رسيد
(ص) است.
عرض كرد: قاتل و كشنده او كيست؟
فرمود: قاتلش يزيد است و او را لعن كن.
حضرت آدم چهار مرتبه او را لعن كرد و چند قدمى كه رفت بكوه عرفات رسيد و حوا را پيدا كرد. (۵)
ميسوزم و زسوزش جان ناله مى كنم
در قلبم آتشى است از آن ناله مى كنم
منبع :کتاب داستان های از گریه بر امام حسین علیهالسلام ،علی میرخلف زاده،قم،۱۳۸۰،ص۶
انبياء و واوصياء و اولياء توصيه و سفارش ياد وذكر وگريه و عزادارى حسين (ع) را كرده، خود خدا به حضرت موسى ع خطاب كرد:
اى موسى كسيكه گريه كند و يا بگرياند و يا خود را شبيه به گريه كنندگان ر آورد بدنش به آتش جهنم حرام ميشود.
خود پيغمبر خدا (ص) فرمود: هرچشمى در روز قيامت گريان است مگر چشمى كه براى حسين (ع) گريه كند كه در آن روز خندان و مژده به نعمتهاى بهشت به او داده مى شود.
حضرت زهرا (عليهاالسلام) براى امام حسين (ع) اشك ريخت.
حضرت امام حسن (ع) فرمود: هيچ روزى مثل روزهاى مصيبت تو اى حسين نمى شود.
امام حسين (ع) فرمود: من كشته اشكهاى شما هستم. هيچ بنده اى نيست كه براى ما يك قطره اشك از چشمش بريزد يا گريان شود، جز اينكه خداوند جاى او را هميشه در بهشت قراردهد.
امام سجاد (ع) وقتى طعام و آب مى ديد همه اش براى باباش امام حسين (ع) گريه مى كرد.
امام باقر (ع) فرمود: هر مؤ منى كه براى كشته شدن امام حسين (ع) چشمهاش
گريان بشود بطورى كه اشك بر صورتش جارى بشود خدا او را براى هميشه در غرفهاى بهشت جا مى دهد.
اگر كسى براى امام حسين (ع) نوحه و ندبه و گريه كند و خانواده و فاميل ودوستان و شيعيان را براى اقامه عزا دعوت كند و بعد به هم تسلى بدهند، من ضامن هستم كه خدا ثواب دو هزار حج و دو هزار عمره و دو هزار جنگ در راه خودش (خدا) را در نامه عملش بنويسد.
هركس كه بياد مصيبتهاى ما و حسين و اهلبيتش بيفتد و دلش براى ما بسوزد، ملائكه تمام گناهانش را مى آمرزند.
خود امام صادق (ع) فرمود: هركس كه مصيبتهاى ما را ياد كند يا ما پيش او ياد آور شويم و به اندازه پر مگسى براى ما اشك بريزد خدا تمام گناهان او را اگر چه به اندازه كف دريا هم باشد مى بخشد.
هر كس براى مظلومى ما و ظلمى كه به ما شده، مهموم و مغموم و گريان شود و براى ما آه بكشد خداى سبحان ثواب تسبيح به او مى دهد. و حزنش براى ما عبادت است…
هر كس چشمش گريان شود براى خونى كه از ما ريخته شده يا حقى كه از ما گرفته شده يا حرمت و شخصيت ما را هتك كرده شده، خداوند هميشه جاى او را در بهشت قرار مى دهد.
هر جزع و گريه مكروه است، مگر براى حسين (ع) كه ثواب هم دارد. امام حسين (ع) براى زوار و گريه كنندگانش طلب مغفرت مى كند
. اگر زائر يا گريه كننده بداند چه مقامى پيش خدا دارد…
هر كسى كه در مرثيه و نوحه سراى حسين (ع) شعر بگويد و پنجاه نفر را بگرياند بهشت براى اوست تا ميرسد به ده يا و يك نفر و يا خودش براى ما گريه كند و خود را شبيه گريه كنندكان در آورد جايش در بهشت است…
.
منبع :کتاب داستان های از گریه بر امام حسین علیهالسلام ،علی میرخلف زاده،قم،۱۳۸۰،ص۲
🔴 فضیلت زيارت عاشورا
🔹 آیت الله بهجت رحمةاللهعلیه:
🔸 استادم سيدعلي قاضي را در خواب ديدم،به او گفتم چه چيزي حسرت شما در دنياست كه انجام نداده ايد؟
ايشان فرمودند: حسرت ميخورم كه چرا در دنيا فقط روزي يك مرتبه زيارت عاشورا ميخواندم.
وحشتناك ترين لحظه زماني است كه انسان را در سرازيري قبر ميگذارند
🌕 شخصي نزد امام صادق(ع) رفت و گفت: من از آن لحظه ميترسم. چه كنم؟ امام صادق (ع) فرمودند: زيارت عاشورا را زياد بخوان. آن فرد گفت چگونه با خواندن زيارت عاشورا از خوف آن لحظه در امان باشم؟!
🔸 امام صادق فرمود: مگر در پايان زيارت عاشورا نميخوانيد، اللهم ارزقني شفاعة الحسين يوم الورود؟
🔺 يعني خدايا شفاعت حسين(ع) را هنگام ورود به قبر روزى من كن. زيارت عاشورا بخوانيد تا امام حسين (ع) در آن لحظه بهفريادتان برسد.
🏴فضیلت های زیارت عاشورا
١- زیارت عاشورا از احادیث قدسیه است
روایت صفوان در مورد زیارت عاشورا بیان کننده این امر است که جبرئیل امین این زیارت را از طرف خداوند متعال برای پیامبر قرائت نموده و این زیارت از طریق ائمه معصومین علیهم السلام به امام صادق علیه السلام رسیده و از طریق این امام همام بدست شیعیان و دوستداران اهلبیت عصمت و طهارت عن رسیده است.
٢- زیارت عاشورا تضمین شده است
یکی دیگر از ویژگیهای زیارت عاشورا آثار و خواص تضمین شده آن توسط امام معصوم است. در روایت صفوان، حضرت صادق علیه السلام میفرمایند: ای صفوان! این زیارت و دعای پس از آن را بخوان و از آن مواظبت کن [۱] بدرستی که من چند چیز را برای خواننده این زیارت تضمین میکنم:
١- زیارتش قبول شود.
۲- سعی و کوشش او به نتیجه برسد.
۳- هر حاجتی که داشته باشد از طرف خداوند بزرگ بر آورده شود و نا امید از درگاه خداوند برنگردد.
امام صادق علیه السلام در ادامه به صفوان یادآوری میکنند: من این زیارت را به واسطه اجداد خویش - صلوات الله علیهم اجمعین از رسول خدا نقل میکنم و این زیارتی است که جبرئیل امین از طرف خداوند متعال برای پیامبر اکرم بله آورده است. خداوند عزوجل به ذات اقدس خویش قسم خورده است که هر کس از دور یا نزدیک، امام حسین علیه السلام را به این شکل زیارت کند، من زیارت او را قبول میکنم و خواسته هایش را برآورده میسازم و چنین کسی هیچ گاه از درگاه من با
ناامیدی باز نمی گردد. من او را به برآوردن حاجتش و رسیدن به بهشت و آزادی از دوزخ خرسند میکنم و شفاعت او را در حق هر کس که شفاعت کند خواهم پذیرفت. [۱]
———-
[۱]: منظور از مواظبت کردن از زیارت این است که معانی عالی زیارت در دلها قرار گرفته و به محتوای بلند آن اهتمام ورزیده شود.
[۱]: مصباح شیخ طوسی، بحارالانوار، ج ۹۸ ص ۳۰۰.
بسم الله الرحمن الرحیم
🔆 صاحبمان را صدا بزنیم…
امام زمان فرمودند:
به شیعیان من بگویید در شدائد و سختی ها مرا اینطور صدا بزنند:
یا اللهُ یا مُحَمَّدُ یا عَلِیُّ یا فاطِمَه یا صَاحِبَالزَّمان اَدْرِکنی وَ لا تُهْلِکْنی
🇮🇷اللهم صلی علی محمد و ال محمد و عجل فرجهم